Nega "rahmat" deysiz? Ikki kishi o'rmon yo'li bo'ylab ketayotgan edi - bobo va bir bola. Issiq edi, ular ichishni xohlashdi. Sayohatchilar daryoga kelishdi. Sovuq suv ohista shivirladi. Ular egilib, mast bo‘lishdi. "Rahmat, oqim", dedi bobo. Bola kulib yubordi. - Nega oqimga "rahmat" dedingiz? — deb so‘radi u bobosidan. - Axir, oqim jonli emas, so'zlaringni eshitmaydi, rahmatingni tushunmaydi. - Bu shunday. Agar bo'ri mast bo'lsa, "rahmat" demasdi. Va biz bo'ri emasmiz, biz odamlarmiz. Nima uchun odam "rahmat" deyishini bilasizmi? O'ylab ko'ring, bu so'z kimga kerak? Bola o'yladi. Uning ko'p vaqti bor edi. Yo'l uzoq edi..

Shubha qilmang meni sevgimga,
Gumonlardan ozor tuyaman.
Yuragimni ochmay hech kimga,
Men shunaqa, so‘zsiz suyaman.

Yetti kunning sultoni juma muborak bo‘lsin,
Qalblarda iymonu ibodat bo‘lsin.
Bu kunda niyatlar ijobat bo‘lsin,
Juma ayyomingiz muborak bo‘lsin!

Mehringiz faqat ollohga bo‘lsin,
Qalbingiz iymon nuriga to‘lsin,
Har kuningiz shunday quvonch-la o‘tsin,
Juma kuningiz muborak bo‘lsin!

Inson ko‘zlarida jon olar bahor,
Barcha tomirida uning to‘lqini.
O‘tmishning behuda oni kabi qor,
Beiz, bedard erib ketar uchquni.

Gar uyg‘onsam, erta nahor, bir ajoyib, ifor kelmush,
Bu tun kim -chun, bemorligu, kim uyqusiz, bedor kelmush.
Yuzim chaysam zavq olurman, har chog‘u, har lahzalarda,
O‘ziga xos viqor bila, suvlar to‘la anhor kelmush.

Uchib yurar mayin shamollar,
Yelpib-yelpib anhor yuzini.
Qirg‘oqlarda soyabon tollar
Oyna-suvda ko‘rar o‘zini.

Allohning rahmati yogʻilsin shu oy,
Keling doʻstlar, savobga boʻlaylik boy.
Qalbimizdan shaytonlar olmasin joy,
Oylarning sultoni – Ramazon keldi.

Biz qudrating oldida bechoramiz, rost,
Kutilmagan ko`rinmas baloni daf et.
Sonsiz gunohlar uchun olmagin qasos,
Bizni afv et yagonam, bizlarni afv et.

Xasta yurak isming aytsa sog’inaman,
Bu dardimga qaydan topay davoni man?
Kelgin jonim, bir soniya ko’rayin man,
Axir seni juda qattiq sog’inganman. (x2)